Bij mij begon het klein toen ik klein was. Als kind speelde ik restaurantje, roerde ik in de denkbeeldige potten en droomde ik van tafels vol lekkers. Mijn eerste kookboekje was Tiny in de keuken, dat ik eindeloos doorbladerde en over droomde.

Mijn allereerste echte recept? Wentelteefjes. Ik weet nog hoe trots ik was toen ik die sneetjes brood door ei en melk haalde, goudbruin bakte en met suiker bestrooide. Dat simpele bordje voelde als pure magie, het was alsof ik mensen gelukkig kon maken met iets kleins.

De liefde voor pure smaken kreeg ik van mijn grootmoeder mee. Zij had een boerderij waar alles zelf gemaakt werd: groenten uit de tuin, melk, eieren, vlees, en kelders vol ingemaakte schatten. In het zomerhuisje bakte ze brood op de Leuvense stoof. Simpel, eerlijk, echt. Bij haar draaide het leven rond samen aan tafel zitten.

Gingen we ergens op bezoek, dan vroeg ik steevast: “En blijven we eten?” Want pas dan werd het voor mij écht gezellig.

Toen mijn mama begon te werken — ik was tien — nam ik op zaterdag thuis de keuken over. Eerst koekjes bakken en daarna hele maaltijden. Ik knipte recepten uit en maakte er mijn eigen kookboekjes van. Bij mijn tantes leerde ik brood bakken, confituur maken, paella, eenpansgerechten. De wereld van het koken kende geen einde.

Op mijn vijftiende vond ik een studentenjob in een Spaans restaurant. Daar groeide mijn liefde voor de zuiderse keuken: geuren en kleuren, warmte op het bord. Later, op kot, kookte ik feestmaaltijden en organiseerde ik kersttafels voor alle kotgenoten. Iedereen was welkom — een zoete inval avant la lettre.

Ook in de liefde speelde eten de hoofdrol. Mijn eerste afspraakje met Wimpie werd een viergangenmenu in zijn appartement in Brussel. Ik stak er al mijn spaarcenten in, en het was meteen gebakken. Nog altijd kook ik met evenveel liefde voor hem en voor onze drie kinderen.

Ik volgde een opleiding in Spermalie maar leerde vooral veel door te kijken, te proeven en open te staan voor andere smaken en culturen. Een kookboek lees ik al proevend, alsof ik het resultaat al kan ruiken nog voor het op tafel staat.

Dat verhaal wil ik nu delen, samen met Vicky — mijn kookvriendinnetje van vijftien jaar geleden. Een plek waar alles klopt: van bord tot interieur, van geur tot sfeer. Een zoete inval voor iedereen !